Od 1 lipca 2026 roku minimalne wynagrodzenia w służbie zdrowia wzrosną o 8,82 proc. To wynik ustawowego mechanizmu powiązanego z przeciętnym wynagrodzeniem w 2025 roku, które wyniosło 8903,56 zł. Najwyższe ustawowe minimum dla lekarza z specjalizacją osiągnie kwotę 12 910,16 zł brutto. Koszt tej podwyżki, oszacowany przez Ministerstwo Zdrowia na co najmniej 3,5 miliarda zł w drugim półroczu, ma zostać pokryty ze środków uzyskiwanych z NFZ.
Propozycja przesunięcia waloryzacji na 2027 rok została odrzucona wobec oporu związków zawodowych. Kacper Olejniczak podkreśla, że choć wzrost wynagrodzeń jest uzasadniony stabilnością kadr i jakością leczenia, system finansowania nie zawsze idzie w parze z podwyżkami. Dyrektorzy placówek medycznych często muszą radzić sobie z konsekwencjami finansowymi samodzielnie.
Problemy wynikają m.in. z nieadekwatności wycen procedur medycznych względem rosnących kosztów. Podwyżki wywołują presję płacową wśród innych grup zawodowych, co wpływa na całą strukturę wynagrodzeń w szpitalach i przychodniach. Rosnące koszty stałe prowadzą do sytuacji, w której placówki mogą mieć trudności z utrzymaniem finansowej stabilności i wykonywaniem dodatkowych obowiązków.
Z raportów wynika, że średnie koszty wynagrodzeń w szpitalach powiatowych wyniosły w 2024 roku aż 72 proc. budżetu. Zdaniem Olejniczaka, żaden racjonalnie zarządzany zakład nie może prawidłowo funkcjonować, gdy wynagrodzenia pochłaniają znaczną część budżetu, co ogranicza możliwości inwestycyjne i pogarsza płynność finansową.
Z wypowiedzi ekspertów wynika, że dyskusja o wynagrodzeniach powinna stanowić część szerszego dialogu na temat efektywności oraz przewidywalności finansowania ochrony zdrowia. Niezbędne są rozwiązania, które wiążą wzrost płac z realnymi możliwościami finansowymi systemu. Placówki nie mogą być stawiane w sytuacji, w której muszą realizować rosnące obowiązki przy jednoczesnym braku adekwatnego finansowania.
Dodaj komentarz