Decyzja Sądu Okręgowego w Warszawie o wydaniu listu żelaznego dla byłego wiceministra sprawiedliwości Marcina Romanowskiego wzbudziła kontrowersje i sprowadziła na sędziego falę krytyki ze strony ministra sprawiedliwości Waldemara Żurka. Romanowski, oskarżony o ustawianie konkursów na dofinansowanie z Funduszu Sprawiedliwości, miał odpowiadać z wolnej stopy, co nie spotkało się z aprobatą prokuratury i samego ministra, który wyraził swoje niezadowolenie publicznie. Waldemar Żurek, obecnie także prokurator generalny, w ostrych słowach skomentował decyzję w mediach społecznościowych, atakując sędziego Konrada Mielcarka za jego orzeczenie. Jak twierdzi Żurek, Mielcarek awansował do Sądu Okręgowego za pośrednictwem upolitycznionej neo-KRS, a jego powołanie zdaniem ministra wpływa na brak niezależności sądu. Krytyka Żurka skoncentrowała się również na pominięciu przepisu art. 281 § 2 k.p.k., który zabrania wydawania listu żelaznego, jeśli prokurator zgłasza sprzeciw. Zdaniem Żurka, decyzja ta była wyrazem hipokryzji, gdyż konstytucja, na którą powołuje się sąd, była wcześniej wielokrotnie naruszona. Obserwatorzy wskazują jednak, że postawa ministra wobec sędziów przypomina krytykowane niegdyś działania jego poprzednika, Zbigniewa Ziobry. Jednakże, w opinii niektórych, nie jest to pierwszy przypadek, gdy przepisy są różnie interpretowane w zależności od politycznej sytuacji. Krytycy zwracają uwagę, że zarówno obecna, jak i poprzednia władza ma w swojej historii przypadki selektywnego stosowania prawa. Waldemar Żurek przypomniał, że gdy ustawy uderzają w obywateli, są stosowane rygorystycznie, lecz gdy mają wpływ na partyjnych kolegów, bywają ignorowane, co jest według niego głęboko niesprawiedliwe. Sprawa listu żelaznego dla Romanowskiego to kolejny przykład wzajemnych oskarżeń i napięć wokół polskiego wymiaru sprawiedliwości, ilustrujący głęboki podział polityczny, który wpływa na funkcjonowanie sądów i prokuratury.
Dodaj komentarz