Podczas rozmowy z Jacobem Rees-Moggiem, Tucker Carlson, znany amerykański publicysta, zadał intrygujące pytanie o zasadność brytyjskiego udziału w II wojnie światowej. Carlson zastanawiał się, czy obrona Polski przed niemiecką inwazją była rzeczywiście sprawą Wielkiej Brytanii. Podkreślił, że przystąpienie do wojny przyczyniło się do upadku brytyjskiego imperium, kwestionując sens walki z nazistami i kosztów, jakie poniosła Europa.
Wywód Carlsona, sugerujący, że Niemcy mieli swoje uzasadnienie do agresji, ponieważ po I wojnie światowej część ich terytoriów znalazła się w Polsce, staje się przyczynkiem do szerszej dyskusji. Choć zaznaczał, że nie broni Hitlera, to jednak przejął schemat jego argumentacji, co może być niepokojące. Pytanie nie dotyczy tylko tego, czy agresor ma powody do działania, lecz czy te powody usprawiedliwiają jego agresję.
Podobne argumenty stosowano w kontekście Rosji i jej działań wobec Ukrainy. Relatywizowanie prawa do agresji przez potęgi światowe jest niebezpieczne, gdyż pomija podstawowe zasady prawa międzynarodowego. Każdy agresor, niezależnie od uzasadnień, narusza te zasady, gdy realizuje swoje cele z użyciem siły.
Carlson zdaje się również wpisywać w szeroki nurt współczesnej prawicy, która poprzez język realizmu usprawiedliwia działania silniejszych państw wobec słabszych. Koncepcja ta zakłada istnienie hierarchii, gdzie prawa rządzą się logiką siły: silni mają „interesy”, a słabi „problemy”. Rosyjskie obawy o bezpieczeństwo w kontekście Ukrainy były często przedstawiane jako uzasadnione, podobnie jak niemieckie roszczenia terytorialne po traktacie wersalskim.
Podejście to fascynuje część prawicy, gdyż odwzorowuje świat jako miejsce, gdzie siła daje prawo do dominacji. Prezydent Putin, według niektórych, zasługuje na szacunek, gdyż swoją brutalną polityką manifestuje władzę. Tymczasem prawdziwą sztuką dyplomacji i polityki międzynarodowej powinna być sztuka kompromisu, zrozumienia, a nie narzucania woli za pomocą siły.
Z tego względu warto przyjrzeć się krytyce Carlsona jako symptomowi większego problemu, który przywołuje pamięć czasów sprzed wybuchu II wojny światowej. Jego narracja ujawnia niebezpieczny trend egocentrycznego nacjonalizmu, gdzie prawo do agresji przypisuje się silnym tego świata. To ostrzeżenie dla współczesnej polityki o konieczności zachowania równowagi i respektowania międzynarodowych norm oraz praw suwerennych państw.
Dodaj komentarz