W Warszawie dekadę temu doszło do brutalnego morderstwa, które wstrząsnęło mieszkańcami miasta. Sprawca, który został skazany na dożywocie, to osoba, z którą miałem okazję studiować na Uniwersytecie Warszawskim. Pomimo wspólnych lat na studiach, po zakończeniu licencjatu nasze drogi się rozeszły i straciłem z nim kontakt. Wówczas, w redakcji 'Rzeczpospolitej’, długo zastanawialiśmy się, jak relacjonować to tragiczne wydarzenie. Zdecydowaliśmy, że nie będziemy go nadmiernie nagłaśniać. Nasze podejście wynikało przede wszystkim z chęci uniknięcia nadania zbrodniarzowi statusu celebryty. Wiedzieliśmy, że sprawca, znany z megalomanii i chęci zwrócenia na siebie uwagi, mógłby czerpać satysfakcję z rozgłosu. Naszym celem było rzetelne przedstawienie faktów bez nadawania zbytniej rozpoznawalności osobie, która popełniła tak okrutny czyn. Media niekiedy odgrywają rolę wkreowania wizerunku sprawców, co może prowadzić do niezdrowego zainteresowania ich osobami. W tym przypadku postanowiliśmy tego unikać, uznając, że ofiary i ich rodziny zasługują na więcej niż tylko sensacyjny szum medialny. Warto zastanowić się nad odpowiedzialnością, jaką niosą media, relacjonując tego typu zdarzenia. Naszym zadaniem jest informowanie opinii publicznej, ale również dbanie o to, aby nie zwiększać cierpienia tych, którzy i tak zostali dotknięci tragedią.
Dodaj komentarz