W minioną sobotę w Krakowie, na skrzyżowaniu ulic Stradomskiej i Dietla, doszło do dramatycznego zdarzenia. Strzelanina, której świadkami byli dwaj krakowscy chirurdzy, dr Mateusz Wierdak i prof. Michał Pędziwiatr, przekształciła rutynowy dzień w akcję ratunkową. Chirurdzy właśnie żegnali się ze swoimi rodzinami po obiedzie w pobliskiej restauracji, gdy doszło do strzelaniny. Na miejscu pojawiły się służby ratunkowe, jednak to Wierdak i Pędziwiatr jako pierwsi udzielili pomocy rannym policjantom oraz sprawcy ataku.
Prof. Michał Pędziwiatr opisuje, jak on i jego kolega schronili się przed wymianą ognia w aptece. Gdy sytuacja się uspokoiła, ruszyli na pomoc rannym. „Nie czujemy się bohaterami, ale zrobiliśmy wszystko, co zrobiłby ratownik na miejscu takiego zdarzenia,” powiedział Pędziwiatr. Dzięki szybkiemu działaniu obydwu chirurgów, ranni zostali szybko przekazani do odpowiednich placówek medycznych, co zwiększyło ich szanse na przeżycie.
Dr Mateusz Wierdak podkreśla natomiast, że udało im się zabezpieczyć pacjentów do czasu przybycia ambulansu. „Najważniejsze było opanowanie krwotoku, co udało się dzięki niezawodnemu zespołowi, który współpracował na miejscu,” wspomina Wierdak.
W rozmowie z mediami, dr Wierdak przyznał, że zdecydował się na transport jednego z policjantów do Szpitala im. Jana Pawła II, co okazało się kluczowe dla jego dalszego leczenia. „To wielki sukces, że rozdysponowaliśmy rannych do odpowiednich szpitali,” dodał prof. Pędziwiatr.
W obliczu sytuacji kryzysowych, takich jak ta, niezwykle ważne jest szybkie i skoordynowane działanie. Służby ratunkowe i medyczne w Krakowie stanęły na wysokości zadania, dzięki czemu udało się uniknąć większych tragedii. Akcja chirurga oraz profesora, pomimo ich chęci pozostania anonimowymi bohaterami, zasługuje na uznanie i podkreślenie, że działalność medyczna nie kończy się w murach szpitalnych.
Obecnie trwa dochodzenie w sprawie przebiegu wydarzeń na krakowskich ulicach. Chirurdzy zaangażowani w akcję nadal wspominają tamte dramatyczne chwile, podkreślając, że nieważne było, kto był sprawcą, a kto ofiarą. Liczyło się tylko jedno – ratowanie życia.
Dodaj komentarz