Zmiany w polskim systemie energetycznym są coraz bardziej widoczne na przestrzeni ostatnich dekad. W 1990 roku aż 92,8 proc. energii elektrycznej w Polsce pochodziło z węgla, głównie kamiennego. Porzucenie projektów takich jak budowa Elektrowni Jądrowej Żarnowiec utrwaliło tę dominację. Mimo iż od początku lat 90. podkreślano konieczność zmniejszenia udziału węgla w energetyce, rzeczywista transformacja nabrała tempa dopiero po wdrożeniu unijnej polityki klimatycznej.
Przełomowym momentem było uruchomienie w 2005 roku systemu handlu uprawnieniami do emisji CO2 oraz wprowadzenie pakietu klimatyczno-energetycznego 3×20. Zaczęło to wpływać na konkurencyjność produkcji energii z węgla, sprzyjając rozwojowi odnawialnych źródeł energii. W 2020 roku udział węgla w produkcji energii elektrycznej spadł do 69,9 proc., ustępując m.in. gazowi, energii wiatrowej i biomasie.
Najnowsze dane z lipca 2026 roku pokazują dalsze zmiany. Udział odnawialnych źródeł energii wzrósł do 38 proc., z czego 21 proc. zapewniła fotowoltaika, a 15 proc. energia wiatrowa. Mniejsze znaczenie mają elektrownie wodne. Węgiel kamienny i brunatny dalej stanowią około 53 proc. produkcji, ale trend wskazuje na wzrost udziału energii odnawialnej.
W kolejnych latach Polska planuje zwiększyć udział energii jądrowej, co pozwoli zastąpić największe węglowe elektrownie, takie jak bełchatowska. Nowe bloki gazowo-parowe mają stabilizować system w czasie transformacji. Do 2040 roku planowane jest uruchomienie przynajmniej czterech reaktorów jądrowych, które razem z odnawialnymi źródłami energii przejmą znaczną część produkcji.
Jeśli inwestycje będą realizowane zgodnie z planem, Polska ma szansę na transformację swojego sektora energetycznego z węglowego na bardziej zróżnicowany, gdzie dominować będą odnawialne źródła energii i energia jądrowa.
Dodaj komentarz