Niemcy stoją w obliczu jednej z najtrudniejszych decyzji po odejściu od energetyki jądrowej. Rząd w Berlinie, kierowany przez ministra środowiska Carstena Schneidera z SPD, pracuje nad zmianą prawa, by do 2050 roku wskazać lokalizację składowiska odpadów promieniotwórczych. Obecne procedury mogłyby przeciągnąć ten proces aż do 2074 roku. Schneider podkreśla, że konieczne jest przyspieszenie wyboru miejsca, które przez milion lat będzie izolować wysokoaktywne odpady, w tym zużyte paliwo jądrowe powstałe podczas sześciu dekad działalności niemieckiej energetyki jądrowej.
Minister proponuje zastąpienie budowy kosztownych kopalń badawczych nowoczesnymi metodami rozpoznania geologicznego, takimi jak wiercenia z powierzchni i badania sejsmiczne. Takie podejście mogłoby skrócić procedurę o ponad dwie dekady, co umotywowane jest również polityczną i finansową presją. Rząd planuje przyjąć nowe przepisy jeszcze w tym roku, by przyspieszyć proces decyzyjny, który obecnie jest zbyt wolny, kosztowny i trudny do obrony. Rządowa Spółka ds. Składowania Końcowego (BGE) pracuje nad wskazaniem regionów, które zostaną poddane szczegółowym badaniom geologicznym.
Choć plan spotkał się z aprobatą, budzi również kontrowersje. Eksperci z RWTH Aachen zwracają uwagę na potencjalne zagrożenia związane z przyspieszeniem badań kosztem jakości rozpoznania geologicznego. Z kolei analitycy z Öko Institut argumentują, że ograniczenie liczby lokalizacji do badania może zaoszczędzić czas i pieniądze.
Jeśli nowe przepisy zostaną przyjęte, wyznaczenie lokalizacji do 2050 roku nie oznacza natychmiastowego uruchomienia składowiska. Procedury licencyjne, projektowanie i budowa zajmą wiele lat, a pierwsze odpady mogą trafić do składowiska dopiero pod koniec wieku. Do tego czasu Niemcy będą zmuszone korzystać z tymczasowych składowisk naziemnych, co rodzi pytania o koszty i bezpieczeństwo.
Centrum sporu pozostają kwestie finansowe. Suma 24,1 miliarda euro odłożona przez niemieckie koncerny energetyczne nie pokryje wszystkich przyszłych wydatków, a różnica będzie musiała być sfinansowana z budżetu państwa. Samo utrzymanie składowiska w Lubminie oraz demontaż dawnych elektrowni wschodnioniemieckich kosztuje rocznie około 230 milionów euro. Zmiany te są więc nie tylko wyzwaniem technologicznym i politycznym, ale również dużym obciążeniem finansowym dla kraju.
Dodaj komentarz