Film „Citizen Vigilante” Uwego Bolla wywołał burzę opinii, choć niekoniecznie za swoją wartość artystyczną. Produkcja opowiada o samotnym mścicielu, który w ramach jednoosobowej krucjaty przeciwko zbrodni mierzy się z muzułmańskimi imigrantami w Europie. Bolla, twórcę znanego z wykorzystywania luk w niemieckim prawie podatkowym na rzecz finansowania swoich kontrowersyjnych filmów, ponownie oskarżono o cynizm. Film nie otrzymał kategorii wiekowej od niemieckiego organu FSK, co zablokowało jego kinową dystrybucję. Ten ruch wzbudził spekulacje o możliwej cenzurze. Z pomocą przyszedł Elon Musk, który pozwolił na krótki czas umieścić film na platformie X, co tylko pogłębiło debatę w mediach społecznościowych. Boll, nieznany z subtelności, stworzył dzieło będące mieszanką emocjonalnych przekazów, kontrowersyjnych scen i pretensji do politycznego komentarza. Armie Hammer wciela się w postać głównego bohatera, byłego żołnierza i dziedzica fortuny, którego misją staje się walka z przestępczością w Europie. Mimo oczyszczenia z zarzutów o gwałt, udział Hammera jest postrzegany jako próba powrotu na hollywoodzką scenę – choć Boll może przechytrzyć aktora, nadając mu lepką łatkę związania z kontrowersyjną produkcją. Krytycy są zgodni, że Boll, cytując soczyste maksymy o instynkcie zemsty i sprawiedliwości, nie osiągnął filmowego kunsztu. Film zawiera nie tylko przemoc, ale i próby moralizatorskie dialogi, często spotykane na rozdrożu ideologicznym. Boll odnajduje się doskonale w estetyce kina eksploatacji, choć eksperci przypominają, że film nadal powinien spełniać standardy artystyczne. Producent, który wcześniej zajmował się kontrowersyjnymi tematami, jak Auschwitz czy Darfur, obecnie skierował uwagę na europejską politykę imigracyjną i korupcję. Jednak filmowa realizacja i prowokacyjne sceny z prochu figuratywnym odbiorcom pozbawiają „Citizen Vigilante” potencjału do merytorycznej debaty. Krytycy filmowi, jak i publiczność, pozostają podzieleni. Dla niektórych film stał się alegorią współczesnych napięć społecznych, inni widzą w nim jedynie cyniczną eksploatację bieżących lęków. W czasie, gdy dyskusje na temat wpływu sztuki na społeczeństwo osiągają nowy poziom, film Bolla może być rozpatrywany jako tymczasowy fenomen, który szybciej opuści świadomość widzów, niż na stałe wpłynie na kulturalne dyskusje.
Dodaj komentarz