Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych stoi przed istotnym wyzwaniem, które może poważnie wpłynąć na jej zdolność bojową. W najbliższych latach planowane jest wycofanie ze służby czterech zmodyfikowanych okrętów podwodnych klasy Ohio oraz dwunastu krążowników klasy Ticonderoga. Razem z tymi jednostkami zniknie 2080 wyrzutni dla pocisków kierowanych, w tym znanych pocisków manewrujących Tomahawk.
Zmodyfikowane okręty podwodne, w tym USS Ohio, USS Michigan, USS Florida i USS Georgia, początkowo pełniły rolę nosicieli rakiet balistycznych. Na początku lat dwutysięcznych zostały przekształcone, by stanowić platformy dla konwencjonalnych pocisków manewrujących. Te jednostki, znane jako „pływające rakietowe ciężarówki”, odgrywają unikalną rolę: mogą wystrzelić rakiety w ilości, która zwykle wymaga użycia kilku okrętów nawodnych lub intensywnych nalotów lotniczych.
Dodatkowym atutem tych okrętów są dwie przerobione wyrzutnie, które umożliwiają dyskretne rozmieszczanie do 66 żołnierzy sił specjalnych na wrogich wybrzeżach. Zdolność ta jest kluczowa dla operacji amerykańskich sił specjalnych.
US Navy dąży do zminimalizowania skutków wycofania tych jednostek poprzez wprowadzanie nowych okrętów podwodnych klasy Virginia. Nowa klasa wyposażona jest w dodatkowe moduły zwiększające liczbę wyrzutni. Mimo to, bilans pozostaje niekorzystny.
Problem pogłębia się ze względu na przeciążenie stoczni, które równocześnie pracują nad nową klasą okrętów Columbia przeznaczoną do odstraszania nuklearnego. W obliczu wycofania dużych okrętów, mniejsze jednostki będą zmuszone do przejęcia dodatkowych misji, co znacząco obciąży plany operacyjne i rotację załóg.
Marynarka wojenna USA stoi przed trudnym wyborem: czy utrzymywać w służbie starsze, lecz wciąż skuteczne okręty, czy zaakceptować istotną lukę w zdolnościach bojowych na rzecz nowych technologii i struktur. Decyzja ta będzie miała dalekosiężne konsekwencje zarówno dla amerykańskich sił morskich, jak i ich globalnej strategii.
Dodaj komentarz