Film „Nasza rewolucja”, poświęcony relacji Jacka Kuronia i Elżbiety Gajki Kuroń, wzbudził zainteresowanie na długo przed premierą. Niestety, często z niedobrych powodów. Produkcji towarzyszyły konflikty, w tym ten między scenarzystą Maciejem Pisukiem a producentem Robertem Kijakiem, co spowodowało wycofanie się Pisuka z projektu. Skutkiem tych perturbacji jest film, który wydaje się być zszyty z różnych scenariuszy.
Pierwsze sceny obrazu pokazują parę głównych bohaterów w realiach PRL, starających się znaleźć chwilę intymności z dala od politycznych zawirowań. Jednakże zamiast skupić się na historii miłosnej, film przesuwa uwagę na polityczną działalność Jacka Kuronia, prezentując go jako nauczyciela opozycji. Brakuje jednak wyraźnej i angażującej narracji, co sprawia, że historyczne znaczenie jego działań nie jest dostatecznie pokazane.
Elżbieta Gajka, choć obecna, początkowo pozostaje w cieniu męża. Jej znaczenie rośnie w drugiej części, koncentrującej się na stanie wojennym i jej walce z chorobą. Para staje przed trudnym wyborem – pozostać wiernym ideom czy opuścić kraj dla ratowania zdrowia Gajki. Dylemat ten, wszelkie moralne zawiłości i ich dramatyczny wymiar, nie znajdują odzwierciedlenia w filmie.
Mimo wszystko, „Nasza rewolucja” to produkcja, w której Arkadiusz Jakubik i Magdalena Popławska, znakomici aktorzy, dodają wiele wartości poprzez swoje występy. Problematyczne jest natomiast obsadzenie Andrzeja Andrzejewskiego w roli Wałęsy, którego fizyczna interpretacja nie odpowiada młodemu liderowi Solidarności.
Reżyser Piotr Domalewski, chociaż utrzymuje podstawowy poziom narracyjny, nie wykorzystuje w pełni swojego talentu do tworzenia skomplikowanych psychologicznych portretów, co jest jego atutem. Film historyczny okazał się wymagającym zadaniem.
Ostatecznie, „Nasza rewolucja” uchodzi za film bez wyraźnej wizji. Tak nietuzinkowe postaci jak Kuroniowie zasługują na dzieło o wyraźnym autorskim sznycie i pomyśle, czego niestety zabrakło.
Dodaj komentarz