W ostatnich dniach uwaga opinii publicznej skupiła się na Sądzie Najwyższym w związku z zapowiedzianą debatą nad prawomocnością powołania sędziów po 2017 roku. Prezes Zbigniew Kapiński sformułował pytania prawne dotyczące możliwości podważania przez sądy i organy państwa skuteczności mianowania sędziego przez Prezydenta RP.
Minister sprawiedliwości Waldemar Żurek skrytykował te działania, podkreślając, że próba ta to „szczyt absurdu prawnego”. W jego opinii, osoby z wadliwym statusem, które były krytykowane przez Europejski Trybunał Praw Człowieka i Trybunał Sprawiedliwości UE, nie mogą same rozstrzygać o swojej legalności.
Kwestionowanie powołania sędziów budzi również sprzeciw wewnątrz Sądu Najwyższego. Sędzia Włodzimierz Wróbel, reprezentujący sędziów powołanych przed 2018 rokiem, zwrócił uwagę, że prezes Kapiński zwołał pełne gremium SN, by unieważnić uchwałę z 2020 roku, która uznawała pewne mianowania za sprzeczne z Konstytucją.
Działania te zdają się być próbą zwalczania dążeń do przywrócenia praworządności, co podkreślają zarówno politycy, jak i sędziowie. Minister Żurek twierdzi, że polityczne manewry nie zatrzymają tego procesu, a jedynie legalni sędziowie są w stanie zapewnić sprawiedliwe rozpatrywanie spraw.
Na obecną sytuację wpływ mają także braki kadrowe w Sądzie Najwyższym. Brak obsady niektórych izb może wpływać na funkcjonowanie sądu oraz skuteczność podejmowanych przez niego decyzji. W kontekście tych wyzwań, wyłączenie z decydowania 35 sędziów, powołanych przed zmianami z 2017 roku, zwiększa kontrowersje wokół kondycji polskiego wymiaru sprawiedliwości.
Sprawa obserwowana jest nie tylko na poziomie krajowym, ale również międzynarodowym, gdzie Polska stara się odpierać krytykę dotyczącą erozji niezależności sądownictwa. Dyskusje te mogą mieć dalekosiężne konsekwencje, a obywatelski postulat poszanowania konstytucyjnych praw do niezależnego sądu pozostaje w centrum debaty.
Dodaj komentarz