W wyniku afery wokół Szpitala Południowego, prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski ogłosił dymisję swoich dwóch zastępczyń – Renaty Kaznowskiej i Aldony Machnowskiej-Góry. Decyzja ta wywołała poważne polityczne trzęsienie ziemi w stolicy, jako że osoby te były bardziej związane z ratuszem niż z Koalicją Obywatelską, wskazując na ich większą lojalność wobec Trzaskowskiego niż Marcina Kierwińskiego. Renata Kaznowska, której powołanie miało miejsce jeszcze za poprzedniej prezydent Warszawy, była uważana za jedną z najbardziej pracowitych wiceprezydentów. Aldona Machnowska-Góra cieszyła się zaufaniem samego Trzaskowskiego. Podobna sytuacja miała miejsce wcześniej, gdy były prezydent Hanna Gronkiewicz-Waltz w obliczu tzw. „afery reprywatyzacyjnej” również musiała odwołać swoich bliskich współpracowników. W obydwu przypadkach, według znawców sytuacji, decyzje te były wymuszone przez partyjnych kolegów, co miało na celu ochronę własnych interesów politycznych, a rola samych sprawców wydawała się marginalna. Aktualnie podobne działania obserwujemy wobec słabnącego prezydenta Trzaskowskiego, który staje się łatwym celem partyjnych nacisków. Z relacji wynika, że partia chce obsadzić stanowiska w ratuszu swoimi ludźmi, skupiając się na własnych wpływach. Trzaskowski, tracąc kluczowe wsparcie w postaci Kaznowskiej i Machnowskiej-Góry, staje się bardziej teoretycznym liderem. Decyzje, jak się wydaje, miały zapaść poza murami ratusza, co oznacza, że faktyczna władza spocznie w rękach działaczy partyjnych. Odpowiedzialność za zarządzanie Szpitalem Południowym, według obserwatorów, powinna jednak zostać wzięta przez władze Koalicji Obywatelskiej w Warszawie. Echa afery zwracają uwagę na problem obsadzania stanowisk partyjnych radnymi, co często prowadzi do sytuacji, gdzie kluczowe role pełnią osoby niekompetentne – wymiana lojalności za głosy. Stanowi to ostatni moment dla Trzaskowskiego, by zakończyć tę patologię i przywrócić klarowność zarządzania publicznego zanim jego kadencja zakończy się w niesławie.
Dodaj komentarz