Warszawska Zachęta od 16 października gości wystawę prezentującą prace dwóch znakomitych rzeźbiarek – polskiej artystki Aliny Szapocznikow oraz irańsko-niemieckiej rzeźbiarki Nairy Baghramian. Inicjatywa ta, zorganizowana z okazji setnej rocznicy urodzin Szapocznikow, oferuje wyjątkową możliwość zobaczenia dialogu między twórczościami artystek, które mimo różnic czasowych, łączy refleksja nad cielesnością.
Kurator wystawy, Paweł Pyś, podkreśla, że wybór Baghramian do tego projektu nie był przypadkowy. Zaskoczyła go jej znajomość polskojęzycznej literatury dotyczącej Szapocznikow. Pomysł zestawienia ich prac zrodził się podczas rozmów o setnych urodzinach polskiej artystki i poszukiwania postaci współczesnej, która mogłaby z nią prowadzić artystyczny dialog.
Wystawę tworzy ponad 30 prac Szapocznikow z okresu 1959-1972, które w nowatorski sposób podchodzą do tematu ciała i jego funkcji. Prace te nie tylko prezentują ciało jako obiekt sensualny, ale także jako organizm wymagający wsparcia, co staje się odpowiedzią na osobiste doświadczenia artystki związane z chorobą nowotworową.
Nairy Baghramian, której prace są prezentowane w Polsce po raz pierwszy, koncentruje się na tym, jak ciało współpracuje z przedmiotami, które wspierają i kontrolują jego funkcjonowanie. Jej rzeźby, często przypominające protezy czy aparaty, podkreślają mechaniczny aspekt ludzkiej cielesności, przynosząc nowe spojrzenie na temat cielesności w sztuce.
Chociaż artystki dzieli różnica kilku dekad, ich twórczość łączy zainteresowanie formą i materiałem, podkreślając dekompozycję i fragmentację ciała oraz jego abstrakcyjne ujęcie. Szapocznikow i Baghramian używają materiałów takich jak guma, wosk, poliuretan czy żywica, które symbolizują zmienność i elastyczność ludzkiego ciała.
Wystawa „Alina Szapocznikow / Nairy Baghramian” w Zachęcie potrwa do 31 stycznia 2027 roku. To okazja do przyjrzenia się, jak współczesna sztuka rzeźbiarska interpretuje cielesność i jakie nowe konteksty wprowadza do tego tematu.
Dodaj komentarz