21 czerwca 2026 roku o godzinie 10:26 rozpoczęło się astronomiczne lato, gdy Słońce osiągnęło najwyższą pozycję na niebie. Dzień przesilenia letniego jest najdłuższy w roku, co najbardziej odczuwalne jest im dalej na północ się znajdujemy – za kołem podbiegunowym noc niemalże nie występuje. Astronom dr Leszek Błaszkiewicz z Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie tłumaczy, że choć Słońce teoretycznie wchodzi w znak Raka, rzeczywista jego pozycja między gwiazdozbiorami Byka a Bliźniąt nieco się różni.
Różnica między datą kalendarzowego a astronomicznego lata wynika z ruchów ziemi, w tym precesji, czyli powolnego przechylania osi obrotu. Ta precyzja sprawia, że obie te daty nie zawsze pokrywają się.
Czerwiec i lipiec to nie tylko najdłuższe dni, ale i okazja do obserwacji rzadkiego zjawiska, jakim są obłoki srebrzyste. Te najwyżej unoszące się chmury na wysokości 75-85 kilometrów widoczne są szczególnie po zachodzie Słońca, gdy znajduje się ono tuż pod horyzontem, a niebo rozjaśnia charakterystyczna poświata.
Obłoki srebrzyste po raz pierwszy opisano w 1885 roku. Współczesna nauka łączy ich pojawianie się z naturalnymi warunkami meteorologicznymi, ale także z działalnością człowieka, m.in. startami rakiet. Obserwacja tego zjawiska staje się możliwa dzięki delikatnie świecącym srebrzystym chmurom na tle jasnego nieba.
Astronomiczne lato to czas, kiedy warto zwrócić uwagę na nocne niebo, nie tylko ze względu na najkrótsze noce, ale i wyjątkową możliwość podziwiania niezwykłych zjawisk atmosferycznych.
Dodaj komentarz