Wielkanoc, jedno z najważniejszych świąt chrześcijańskich, otwiera szczególny okres w kalendarzu liturgicznym Kościoła. To czas pełen symboli i głębokich duchowych doświadczeń, o których opowiada ks. Krzysztof Porosło, doktor teologii dogmatycznej. Wyjaśnia znaczenie pięćdziesięciu dni od Zmartwychwstania do Zesłania Ducha Świętego oraz szczegółowo opisuje wydarzenia upamiętniane przez Kościół.
Wielkanoc, według ewangelii, rozpoczyna się od obrazu kobiet, które udają się do grobu Jezusa. Nie mogąc złożyć hołdu w szabat, idą wczesnym rankiem następnego dnia, by namaścić ciało. Spotykają się z przerażającą wizją odsuniętego kamienia. W odpowiedzi na ten widok biegną do apostołów, informując o sytuacji. Ewangelista Jan opisuje, jak Jan i Piotr docierają do pustego grobu. Jan, reprezentujący charyzmatyczną miłość, dociera pierwszy, ale czeka na Piotra, symbolizującego urząd Kościoła.
Interesującym spostrzeżeniem jest użycie przez ewangelistę dwóch różnych czasowników opisujących, jak Jan i Piotr patrzą na pusty grób. Piotr używa czasownika 'theoreo’, co wskazuje na próbę racjonalnego zrozumienia sytuacji, podczas gdy Jan 'eiden’, co oznacza zrozumienie istoty wydarzeń. Dopiero Jan dochodzi do wiary, widząc uporządkowane chusty w grobie.
Scena przy pustym grobie kończy się spotkaniem Marii Magdaleny z Jezusem, którego początkowo nie rozpoznaje. Wydarzenie to ilustruje istotę wiary – odnalezienie Boga w nowy, głębszy sposób. Jezus, poprzez swoje zmartwychwstanie, uczy nowej formy obecności – obecności poza czasem i przestrzenią, której doświadcza się przez wiarę.
Piotr, który początkowo nie uwierzył, jest zapraszany wraz z uczniami do Galilei, miejsca duchowego odrodzenia. To zaproszenie do nowego początku, osobistego doświadczenia miłosierdzia i przebaczenia, co symbolizuje dialog Jezusa z Piotrem nad jeziorem, gdzie trzy razy pyta go o miłość, naprawiając wcześniejszą zdradę apostoła.
Okres Wielkanocny trwa pięćdziesiąt dni, a jego zakończeniem jest Zesłanie Ducha Świętego. Święty Augustyn mawiał o tym czasie jako o jednym wielkim święcie, pełnym ciągłych odniesień do starotestamentalnej symboliki. Pascha przechodzi w Zmartwychwstanie, które prowadzi do życia wiecznego, a to wszystko w kulminacyjnym momencie spotyka się z Zesłaniem Ducha Świętego, który umacnia wspólnotę Kościoła poprzez chrzest tysięcy wiernych.
W tradycji chrześcijańskiej liczba pięćdziesiąt ma bogatą symbolikę – siedem razy siedem dni plus jeden, co symbolizuje pełnię i początkujący ósmy dzień nowego porządku. To czas nieskończoności i doskonałego spełnienia, kiedy wydarzenia przekraczają znane nam kategorie i wprowadzają w sferę wieczności.
Okres ten kończy się, ale jednocześnie staje się nowym początkiem dla Kościoła, który codziennie żyje tajemnicą Paschy i celebruje ją w Eucharystii, kontynuując tradycję pierwszych chrześcijan.
Dodaj komentarz